Op mijn dwaaltochten door het Wereldwijde Web voel ik nog steeds vooral verwarring. En tegenzin om zelfs maar na te gaan waardoor de verwarring wordt veroorzaakt, dat wil zeggen te begrijpen waarom ik iets niet begrijp. Gelukkig werken mijn hersens soms nog door als ik me er al bij heb neergelegd dat ik iets niet snap. Zo worden mij soms toch dingen duidelijk zonder dat ik er bewust over heb nagedacht. In een toelichting in een help-menu staat bijvoorbeeld dat feed content, oftewel inhoud is. Even verderop worden termen gebruikt die - dringt op een gegeven moment tot me door - erop wijzen dat feed toch eerder als verpakking moet worden opgevat. Missschien is een feed dan eerder zoiets als een doos met inhoud? Daar kom ik nog niet uit, maar ik begrijp nu tenminste waarom de toelichting me duister is.
En dit is nog maar één detail. Er zijn nog honderdmiljoen details die ik niet snap zonder een idee te hebben waarom. Allemaal nieuw, nieuw, nieuw - dingen die mensen de afgelopen paar jaar hebben bedacht en die je nu moet kennen en begrijpen als je bij de tijd wil blijven.

Er komen ook vragen bij me op. Waar vinden de mensen de tijd om alle berichten uit feeds waarop ze zich geabonneerd hebben te lezen? Ze moeten ook nog werken. Naar de film. Naar het museum. Berichten op hun blog zetten. Het huishouden, de kinderen. Misschien lukt dat nog. Een boek lezen zal er steeds meer bij inschieten.

Tijdens mijn derde dwaaltocht door web 0.2 ben ik bijna verdronken. Misschien had ik niet mijn zevenmijlslaarzen moeten aandoen, want nadat ik een paar stappen had gedaan was de herberg waar ik logeerde uit het zicht verdwenen. Na een groot aantal belevenissen die zich in een paar sekonden vertrokken en die ik met geen mogelijkheid zou kunnen navertellen, stond ik voor een poort. Om die te passeren moest je een lassez passer tonen. De account van de drieëntwintig dingen wilden ze niet erkennen. Ik zei dat ik net zo lang voor de poort bleef wachten tot ze me erdoor lieten. Ze lachten me uit. Het is virteel, mij kan niets overkomen, dacht ik. Maar dat bleek een vergissing. Schijn bedriegt, ook hier: wat schijn leek, bleek werkelijk. Hoe dat precies zit moet ik nog eens uitzoeken. Yola de Lusenet heeft me gered. Dankzij haar ben ik nu weer thuis en zit ik aan mijn tafel te schrijven. Dat doe ik graag. Buiten wakkert de wind aan. Straks gaat het weer sneeuwen.

huiswerk

De cursus is nog maar net begonnen en ik loop al achter met mijn huiswerk. Een dag te laat, mag het nog?
Taggen: een nieuwe denksport als ik het goed begrijp. Eerlijk gezegd kreeg ik er al gauw genoeg van. Dat lag niet aan de fraaie voorwerpen die de site van het Brooklyn Museum tevoorschijn toverde, maar denksporten als scrabbelen of kruiswoordpuzzels zijn niet aan mij besteed. Sorry! In arren moede bij een afbeelding van een stuk textiel het woord 'ghost' als trefwoord ingetypt, want ik meende er gezichten op te onderkennen die me in de verte herinnerden aan de Barong en de Rangda. Groot was mijn verrassing toen ik mijn trefwoord even later in de catalogus van het Brooklyn Museum onder de 'recently tagged objects' zag staan. Hopelijk worden alle ondeugdelijk trefwoorden door een moderator verwijderd, want mijn trefwoord raakt waarschijnlijk kant noch wal.

Van de sneeuw in De Sneeuwstorm

Tussen de wervelende sneeuwvlokken schemerde licht. Een herberg! Ik was gered. Ik las de flonkerende letters boven de ingang - In de Sneeuwstorm -, stampte de sneeuw van mijn laarzen en trad binnen. De man achter de bar riep dat ik de deur flink moest dichttrekken, want de zomer kwam er nog niet in.