Tijdens mijn derde dwaaltocht door web 0.2 ben ik bijna verdronken. Misschien had ik niet mijn zevenmijlslaarzen moeten aandoen, want nadat ik een paar stappen had gedaan was de herberg waar ik logeerde uit het zicht verdwenen. Na een groot aantal belevenissen die zich in een paar sekonden vertrokken en die ik met geen mogelijkheid zou kunnen navertellen, stond ik voor een poort. Om die te passeren moest je een lassez passer tonen. De account van de drieëntwintig dingen wilden ze niet erkennen. Ik zei dat ik net zo lang voor de poort bleef wachten tot ze me erdoor lieten. Ze lachten me uit. Het is virteel, mij kan niets overkomen, dacht ik. Maar dat bleek een vergissing. Schijn bedriegt, ook hier: wat schijn leek, bleek werkelijk. Hoe dat precies zit moet ik nog eens uitzoeken. Yola de Lusenet heeft me gered. Dankzij haar ben ik nu weer thuis en zit ik aan mijn tafel te schrijven. Dat doe ik graag. Buiten wakkert de wind aan. Straks gaat het weer sneeuwen.